Seriale – Padre Coraje

Twórcy serialu:
Dedykujemy ten serial wszystkim tym, którzy z odwagą kroczą przez życie, broniąc ideałów sprawiedliwości i miłości. Tak jak Coraje.

Padre Coraje – serial argentyński wyprodukowany przez Pol-ka, nadawany w prime time na antenie El Trece (od poniedziałku do piątku o 22:30) w okresie od marca do grudnia 2004 roku. Liczy 189 odcinków. Laureat złotego Martin Fierro.

Obsada i opis postaci:

Facundo Arana jako Gabriel Jáuregui, Coraje, Ojciec Juan, Peregrino Espósito. Uczciwy i prawy człowiek, który pod pseudonimem Coraje, niczym Robin Hood, odbiera bogatym i daje biednym. Gdy zostaje fałszywie oskarżony o morderstwo, postanawia udać się do La Cruz, znaleźć winnego i oczyścić swoje imię. Tam podszywa się pod księdza Juana i zostaje proboszczem miejscowej parafii. To nie przeszkadza mu jednak podbić serca dwóch pięknych sióstr Gerrico – Any i Clary. Jako Coraje i Ojciec Juan walczy o sprawiedliwość i prawdę, ze znienawidzonym starostą La Cruz – Manuelem Costą.


Nancy Duplaa jako Clara Maria Guerriko – starsza córka Alejandro i Elisy. Siostra Any. Wrażliwa i miła dziewczyna, która jest gotowa na wszystko, żeby dowiedzieć się kto zamordował jej ojca. Początkowo sądziła, że to Coraje, ale pod wpływem pewnych okoliczności zaczęła w to wątpić. Jest narzeczoną Horacio Costy, syna burmistrza, ale od kiedy spotkała na swej drodze Ojca Juan i Coraje, zaczęła wątpić w swoje uczucia. Była już pewna, że nie nie kocha Horacia, ale i tak gubiła się w swoich uczuciach, nie wiedząc, czy kocha Coraje, czy Juana. Ostatecznie zakochała się bez pamięci w księdzu. 


Carina Zampini jako Ana Guerrico – młodsza córka Alejandro i Elisy Gerrico. Siostra Clary, której szczerze nienawidzi. Od wczesnego dzieciństwa, jest przykuta do wózka inwalidzkiego. Ma żal do matki, o brak matczynej miłości, w stosunku do niej. Obwinia ją też o swoje kalectwo. Osoba brutalna, cyniczna i pozbawiona skrupułów. Zakochuje się Ojcu Juanie i na wszelkie sposoby próbuje go zdobyć. Kiedy odzyskuje władzę w nogach, przypisuje to Ojcu Juanowi i wierzy, że jej wybranek ma dar czynienia cudów. Mimo, że ksiądz wielokrotnie odrzucił jej uczucia, ona i tak wierzy, że Juan ją kocha.


Raul Rizzo jako Manuel Adolfo Costa – starosta miasta La Cruz. Ojciec Horacio i Lautaro. Okrutny i pozbawiony skrupułów człowiek, który dla osiągnięcia swoich celów jest gotów zabić każdego, kto stanie na jego drodze. Nie liczy się z niczyimi uczuciami. Jest owładnięty naukami Świętego Zakonu Betanii, wierzy że nadejdzie jakiś mistyczny wybawiciel i przyniesie mu nieśmiertelność i władzę w nowym świecie. Na tym tle doświadcza wizji i urojeń. Prawdziwy zabójca Alejandro Gerrico i śmiertelny wróg Coraje. Ima się wszelkich sposobów, żeby odkryć kim jest Coraje i zabić go. 


Leonor Benedetto jako Amanda Pastorino de Jáuregui – Piękna, inteligentna kobieta, w sile wieku, dużo wie i ma władzę w mieście. Do pewnego czasu kochanka Costy. Należała do Świętego Zakonu Betanii. Wiele lat temu urodziła syna, ale fanatyczni członkowie zakonu odebrali jej dziecko, wmawiając jej, że chłopiec urodził się martwy. Kiedy Amanda odkrywa prawdę obraca się przeciw zakonowi i staje do walki z Manuelem Costą. Wkrótce odkrywa też, kto jest jej synem. Od tego czasu broni go, nawet za cenę swojego życia. Oprócz rodzonego syna na też drugiego – adoptowanego – Felipe Ignacio „Pipo”.


Nora Cárpena jako Elisa Guerrico – wdowa po Alejandro Guerrico, matka Clary i Any. Nie umiała obdarzyć swoich córek jednakową miłością. Clarę kochała zawsze bardziej, a wobec Any miała poczucie winy i w jakimś stopniu siebie obwiniała za jej okrutne usposobienie. Przez lata obserwowała, jak jej córka Ana obdarza miłością swoją nianię Marcie, a ją nienawidzi. Próbowała wielokrotnie wyrzucić Marcię, ale ta ciągle wracała do ich życia. Kobieta bardzo wierząca i bogobojna, dlatego tak trudno było jej się pogodzić z uczuciami, jakie jej córki żywią do Ojca Juana. 


Eugenia Tobal jako Mercedes „Mecha” Tomini – dziewczyna z bandy Coraje. Razem spędzili dzieciństwo w sierocińcu. Po przybyciu do La Cruz podejmuje pracę jako telefonistka. Jest zakochana w Coraje od dzieciństwa, ale skrupulatnie to ukrywa. Kiedy wreszcie decyduje się powiedzieć mu prawdę o swoich uczuciach, on ją odrzuca, twierdząc, że jest dla niego jak siostra. Mimo to, pod wpływem okoliczności, spędzają razem noc.  Mecha szukając zapomnienia i szczęścia wychodzi za mąż za Pedro Olmosa Reya, który okazuje się być zupełnie innym człowiekiem niż sądziła. 


Javier Lombardo jako Santo Tomini –  członek bandy Coraje. Razem z Mechą i Coraje spędził dzieciństwo w sierocińcu, z którego wspólnie uciekli, mając po kilkanaście lat. W parafii La Cruz, kiedy Coraje podszył się pod miejscowego księdza, pełni funkcję kościelnego. Wierny i oddany przyjaciel Coraje. Wielokrotnie uratował mu życie, narażając własne. Odważny, uczciwy, zabawny. Zakochany w Mechi, ale wobec braku wzajemności, związuje się z Messiną – właścicielką miejscowego burdelu. Oboje mają za sobą burzliwą przeszłość i może dlatego mają szansę stworzyć wspólną przyszłość. 


Federico Olivera jako Horacio Costa – starszy z synów Manuela Costy. Z zawodu adwokat. Dopóki wierzy w uczciwość ojca jest jego wiernym współpracownikiem. Zmuszony przez ojca staje się członkiem Zakonu Betanii. Wdaje się romans z Amandą Jáuregui, ale zakochany jest w Clarze Guerico, którą w końcu poślubia, ale ich małżeństwo jest krótkie i nieudane. Horacio miota się pomiędzy Clarą, a ojcem. Pomiędzy lojalnością, a uczciwością. Jest bardzo zraniony, przez zdradę Clary. Nie może pogodzić się z tym, że jego ukochana wyrzekła się życia z nim, dla grzesznego uczucia do księdza.   


Fabio Di Tomasso jako Lautaro Teodoro Costa – młodszy i ukochany syn Manuela Costy. Związany z Norą Ponce – córce miejscowego lekarza i członka Zakonu Betanii. Lautaro i Nora wkrótce się zaręczają i pobierają, ale on jest bez pamięci zakochany w Nenie – córce prostytutki. Nena po przyjeździe do miasteczka zamieszkała w miejscowym burdelu, u przyjaciółki jej matki, dlatego sama też brana za dziwkę. Dla tej miłości Lautaro jest gotów na wiele, nawet na przeciwstawienie się despotycznemu ojcu. Młodzi w końcu się pobierają, ale nie jest im dane cieszyć się szczęściem. 


Matías Santoianni jako Felipe Ignacio „Pipo” Jáuregui – adoptowany syn Amandy. Nieco opóźniony umysłowo młody mężczyzna, o dobrym sercu i ufnym usposobieniu. Po wizycie w burdelu zakochuje się w jego właścicielce Messinie, ale ostatecznie żeni się i ma dziecko z Niemą (Irma). Przez swoje upośledzenie nie do końca umie radzić sobie w życiu. Bywa, że nie dostrzega złych intencji innych ludzi, którzy nim manipulują, żeby zaszkodzić jego przybranej matce, którą kocha bezgranicznie. Nie może zrozumieć, dlaczego Amanda choruje i umiera. 


Luis Machín jako Froilán Ponce – miejscowy lekarz. Zamożny i szanowany człowiek. Głowa rodziny, mąż i ojciec. Ale ma też drugie oblicze: jest członkiem Zakonu Betanii. Żona od niego odeszła, z powodu jego skłonności homoseksualnych. Ma córkę Norę, która okazuje się być chora psychicznie. Wkrótce okazuje się, że ma też nieślubną córkę – Nenę. Ponce od lat potajemnie kocha Manuela Costę i to uczucie czyni z niego zbrodniarza i zdrajcę. Jest rozdarty przez swoje uczucia. Z jednej strony próbuje być uczciwy i pomóc Amandzie, z drugie – pozwala Coście sobą manipulować.


Mercedes Funes jako Nora Cándida Ponce – córka Froilana i Pearl Ponce, Norę wychowywał ojciec, bo jej matka wyjechała do Buenos Aires, gdy dowiedziała się skłonnościach homoseksualnych męża. Nora jest zakochana w Lautaro. Kiedy zaczyna go tracić, staje się zazdrosna, zaborcza i zdolna do wszystkiego. Powoli popada w obłęd i dopuszcza się kolejnych zbrodni. Wielokrotnie próbuje zabić Nenę – ukochaną Latara. Jest gotowa zabić wszystkich, którzy są dla niej przeszkodą – nawet własnego ojca. W swoim szaleństwie zatraciła wszelkie zahamowania i skrupuły.  


Melina Petriella jako Lourdes „Nena” – nieślubna córka Froilána Ponce. Dziewczyna przybyła do miasta, żeby zemścić się na ojcu, który wyrzucił przed laty jej matkę – prostytutkę z miasta, a ją skazał na dorastanie bez ojca. Od pierwszego wejrzenia zakochana się w Lautaro. Po przybyciu do La Crus zamieszkała u przyjaciółki jej matki – Messiny, właścicielki miejscowego burdelu. Dlatego od początku mieszkańcy miasteczka wzięli ją za prostytutkę, chociaż nią nie była. Przez szaleństwo i nienawiść Nory wielokrotnie jej życie było narażone na śmiertelne niebezpieczeństwo. 


Erika Wallner jako Marcia Krauss – niania Any, bezgranicznie oddana swojej podopiecznej, którą przez lata pokochała do tego stopnia, że traktowała ją jak własną córkę. Jadnak Ana nie doceniała jej oddania i poświęcenia, a tylko ją wykorzystywała do realizacji własnych celów. Marcia od zawsze pomagała dziewczynie realizować jej szalone i okrutne pomysły. Z miłości do Alejandra Guerico – ojca Any i Clary, kilkakrotnie próbowała zabić jego żonę Elisę. Elisa próbowała usunąć ją z życia córki i  wiele razy wyrzucała ją z ich domu, jednak Marcia zawsze wracała.


Roberto Vallejos jako Pedro Olmos Rey – przyjaciel Amandy, która sprowadza go z Paryża, żeby uczynić go swoim sojusznikiem w Zakonie Betanii. Ale pod naciskiem Costy, Pedro zaczyna służyć jemu, a nie Amandzie. Człowiek spaczony psychicznie, o głębokim rozdwojeniu jaźni. Bezlitosny morderca. 


Julia Calvo jako Messina – właścicielka burdelu „Pod Sową”. Kobieta, hałaśliwa, kłótliwa, a jednocześnie dobra i odważna. Pomaga Coraje i Ojcu Juanowi, który jako jeden z nielicznych potraktował ją i jej pracownice, jak ludzi. Z czasem związuje się z Santo. Przyjaźni się z Amandą Jáuregui.


Fabiana Garcia Lago jako „Niema” Irma Saldívar – prostytutka z burdelu „Pod Sową”. Zaprzyjaźniona z Messiną. Zachodzi z Pipem w ciążę i w konsekwencji tego wychodzi za niego za mąż. Nieco naiwna, ale dobra i kochająca.


Marcelo Cosentino jako Dario Castro – pracownik w hotelu. Człowiek prawy i uczciwy. Zakochany w Anie, mimo jej trudnego charakteru. 


Scenariusz: Marcos Carnevale, Marcela Guerty
Reżyseria: Martín Saban, Sebastián Pivotto
Producenci: Adian Gonzalez, Adrian Suar


Fabuła:

Akcja telenoweli rozgrywa się w latach 50-tych XX wieku, w Argentynie, w fikcyjnej miejscowości La Cruz. Miejscowość jest zdominowana przez despotycznych władców i wyzyskiwaczy z Manuelem Costą na czele, a młody i idealistyczny przybysz o pseudonimie Coraje (Facundo Arana), postanawia walczyć o poprawę losu biednych ludzi. Zabójstwo jednego z najbardziej szanowanych ludzi z La Cruz, zakłóca dotychczasowy porządek. Ktoś musi zapłacić za tę śmierć swoim życiem. Nikt lepiej się nie nadaje się do tego, niż banita Coraje. Na niewinnego i sprawiedliwego człowieka, zostaje rzucone oskarżenie o morderstwo. Świadom tej niesprawiedliwości, Coraje decyduje nie tylko oczyścić swoje imię, ale i złapać prawdziwego mordercę. Żeby móc pozostać w La Cruz podszywa się pod nowego księdza, ojca Juana, który zostaje zabity niemal na jego oczach i zaczyna pełnić funkcję miejscowego proboszcza. Tak poznaje piękną Clarę (Nancy Dupláa), jedną z dwóch córek zamordowanego Guerrico, wolontariuszkę przy miejscowej parafii. Oboje są sobą oczarowani, zakochują się w sobie od pierwszego spojrzenia. Niestety ta miłość wydaje się być niemożliwa, ona cierpi, bo zakochała się w mężczyźnie poświęconemu Bogu, on płaci za swoje kłamstwa. A dalej jest już tylko ciekawiej. Opowieść jest pełna romantyzmu, pasji, pożądania, nienawiści, zdrad i tajemnic. 

Główne motywy muzyczne:

  • Y qué – Paz Martínez (czołówka) 
  • Ay Amor – Ricardo Montaner (motyw miłosny)

Ścieżka dźwiękowa z tego serialu jest dość specyficzna, bo są to często utwory „z epoki”, sporo jest też muzyki instrumentalnej. Niemniej jednak uważam, że muzykę dobrano doskonale. Mi szczególnie utkwił w głowie skądinąd  mój ukochany utwór: Unforgettable w wykonaniu Nat King Cola.

Nagrody:

Serial był nominowany w 21 kategoriach nagrody Martin Fierro 2004. Zdobył 8 statuetek, w tym te najważniejsze, stając się jedną z najlepszych produkcji dekady:

  • Martin Fierro de Oro (Złoty Martin Fierro)
  • Najlepszy serial 
  • Najlepszy oryginalny motyw muzyczny
  • Najlepszy aktor – Facundo Arana za rolę Coraje
  • Najlepsza aktorka – Carina Zampini za rolę Any Guerrico
  • Najlepszy aktor drugoplanowy – Luis Machin za rolę Froilána Ponce
  • Najlepsza aktorka drugoplanowa – Julia Calvo jako Messina
  • Najlepszy występ gościnny – Nacha Guevara jako śpiewaczka Asunta Camelieri

Podsumowanie:

Padre Coraje to chyba jedna z najbardziej kontrowersyjnych telenowel, jakie kiedykolwiek powstały w Ameryce Łacińskiej. Ale nie można powiedzieć, że celem jej twórców była wyłącznie prowokacja. 

Wątek religijny wydaje się być dobrze przemyślany i konsekwentnie rozwijany, aż do ostatniego odcinka. 

Sceny miłosne, są bardzo realistyczne, ale nie wulgarne. Pewne zdziwienie może budzić fakt, że wątki miłosne zbudowane są w równym stopniu na pożądaniu, co na miłości. 

Język, jakim mówią bohaterowie serialu jest prosty i często wulgarny, ale to nie razi, bo ma uzasadnienie w dziejących się wydarzeniach. 

Akcja rozgrywa się w latach 50-tych XX wieku, tak więc jest to już serial historyczny, a co za tym idzie kostiumowy. 

Pomimo wszystkich kontrowersji pojawiających się w serialu, jest to opowieść przygodowa. Sporo w niej pościgów, bójek i strzelanin. No i jest walka o sprawiedliwość i zwycięstwo dobra nad złem. 

Scenariusz opiera się na kilkunastu bohaterach, którzy przedstawiają nam ich własne historie. Każda z postaci jest barwna, nikt nie jest tak do końca ani dobry, ani zły. Aktorstwo w tym serialu to absolutne mistrzostwo – zarówno role główne, jak i drugoplanowe. Trudno właściwie kogokolwiek wyróżnić, bo niemal każda rola zagrana została doskonale.

  • Facundo Arana jako Coraje – niesamowity kunszt aktorski, rola życia. No i wyglądał wtedy rewelacyjnie. 
  • Carina Zampini Ana Guerrico – anielski wygląd i szatańskie postępowanie. 
  • Leonor Benedetto w roli Amandy Jáuregui – absolutnie fenomenalna kobieta – uwodzicielska, tajemnicza, wydaje się jakby posiadła sekret wiecznej młodości. 
  • Raul Rizzo jako Manuel Costa – kiedy wciela się w Wielkiego Mistrza Zakonu Betanii, staje się tak zły i szalony, że odnosi się wrażenie, że taki jest naprawdę. 
  • Mercedes Funes jako Nora Ponce – ta postać powinna dostać tytuł największej wariatki i najgorszego czarnego charakteru w dziejach telenowel. Rola znakomicie zagrana przez Mercedes Funes.
  • Messina – właścicielka burdelu. Kobieta jednocześnie brzydka i piękna. Zła – bo trudni się nierządem i dobra – bo jest jedną z nielicznych uczciwych osób w tym miasteczku.

Padre Coraje oglądałam kilka lat temu, ale wtedy nie w pełni go doceniłam. Teraz odkryłam go na nowo i jestem nim oczarowana i zachwycona. Wręcz pochłonęłam ten serial, zarywając kilka nocy. W najmniejszym stopniu ta produkcja nie uraziła moich uczuć religijnych. Wręcz przeciwnie. Pozwoliła mi ponownie zastanowić się nad różnicą między fanatyzmem, pobożnością na pokaz, bałwochwalstwem, a prawdziwą i uczciwą wiarą. Moralnie też nie czuję się obrażona. Pożądanie, homoseksualizm, choroby umysłowe, fanatyzm religijny, korupcja, nienawiść, kłamstwo – to wszystko jest obecne w naszym życiu, tak samo jak uczciwość, dobroć, prawda, czy miłość.


Ale żeby nie było aż tak słodko, to teraz będzie kilka zdań na nie. Jeśli chodzi o obsadę, to nieliczne zastrzeżenia jakie mam dotyczą Nancy Dupláa w roli Clary. U mnie ta rola wzbudza mieszane odczucia, z jednej strony, aktorka świetnie zagrała, zgodziła się na wiele odważnych scen, ale z drugiej strony wydaje się być nieco niewiarygodna w tej roli. Może to z racji wieku. Wyglądała już wtedy dość poważnie i widać było różnicę wieku, pomiędzy nią a Facundo. Trudno też w niej odnaleźć skromność i niewinność młodej dziewczyny z prowincjonalnego miasteczka. A taki szczegół, który mnie wręcz irytował, to płacz Clary. Nie wiem dlaczego, ale nie mogłam słuchać, jak ona płacze. Podobnie drażnił mnie głos Irmy (Niemej), ale to było raczej zamierzone. Kolejna sprawa, to „niezniszczalność” niektórych postaci. Pewni bohaterowie odnieśli takie obrażenia, że nie mieli prawa przeżyć, a cudowny doktor Ponce robił im operację i po kilku dniach jego pacjenci byli już w życiowej formie i mogli ponownie zostać postrzeleni, albo pobici do nieprzytomności (na przykład Coraje, Nora, albo Nena). Pomysł z bratem bliźniakiem (Santiago i Pedro Olmos Rey) to już trik kompletnie wyeksploatowany, poniżej pewnego poziomu i w takim przyzwoitym jakościowo serialu jak Padre Coraje nie należało z niego korzystać. To tyle, co mi utkwiło w pamięci. A jeszcze taki szczegół – w pewnej scenie pada stwierdzenie, że Ojciec Juan jest jak Hippis, a tego określenia zaczęto używać dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych. No i podobno w latach pięćdziesiątych nie było takich wózków inwalidzkich, na jakim poruszała się Ana. Ale to są tylko drobnostki, bez większego znaczenia. Nieco poważniejsze wątpliwości (bo na pewno nie oburzenie, czy sprzeciw), budzą we mnie dwa ostatnie odcinki serialu. Ilość bólu i cierpienia zadanego Coraje jest niewyobrażalna. Takie bardzo bezpośrednie odniesienie do męki Pańskiej, ukrzyżowanie Coraje, wreszcie jego zmartwychwstanie, to już chyba przesada… Chociaż jest to jakoś tam uzasadnione… Szaleństwo Costy, jego fanatyzm religijny, wiara w nadejście Mesjasza, oczekiwanie na nowy lepszy świat i pragnienie władzy, były u tego człowieka tak silne, że kiedy jego wszystkie nadzieje spełzły na niczym, gotów był na wszystko. Nie mógł zwyczajnie zastrzelić, czy powiesić Coraje – musiał mu zgotować o wiele bardziej tragiczny los. Musiał się nasycić jego cierpieniem. Taki zamysł mieli scenarzyści i zrealizowali go tak, a nie inaczej… Może nie do końca mi się to podoba, ale to akceptuję… Samo zakończenie, w którym większość wątków znajduje szczęśliwe rozwiązanie, podobnie jak w Vidas Robadas, dla mnie nie było konieczne. Dla mnie ten serial mógł się skończyć na polu, pod krzyżem, kiedy ludzie z wioski swoją wiarą i modlitwą wskrzesili Coraje… 

A na koniec taka ciekawostka: Facundo w tym serialu miał wyjątkowo dużo tożsamości. Był Peregrino Espósito, Coraje, Ojcem Juanem Nuniezem i Gabrielem Jáuregui. Sporo, jak na jednego człowieka…

Jeśli ktoś jeszcze tego serialu nie widział, to gorąco zachęcam do obejrzenia. A jak ktoś widział, to warto obejrzeć jeszcze raz. Polecam. Na mojej liście The Best Of, Padre Coraje awansuje na pierwsze miejsce, wyprzedzając dotychczasowego lidera – Vidas Robadas.

Opublikowałam ten wpis dzisiaj, bo w Argentynie serial Padre Coraje miał swoją premierę właśnie 8 marca – dokładnie 12 lat temu. 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.