Kolejne szczegóły o serialu z Facundo Arana i Monicą Ayos

Dziś pojawiło się trochę nowych informacji na temat meksykańskiego serialu z udziałem Monici Ayos i Facundo Arana.

Zacznę może od fabuły. Ma to być opowieść o policjancie (Facundo Arana), którego okoliczności zmuszają do złamania prawa, które okazuje się być niesprawiedliwe i bezduszne, oraz o kobiecie (Monica Ayos), która próbuje się uwolnić od piekła domowej przemocy, której doświadcza ze strony okrutnego męża znęcającego się nad nią fizycznie i psychicznie.

Tytuł z jakim się spotkałam to „El Jardín de Yeso”.

Jeśli chodzi o gatunek to będzie to chyba thriller kryminalny z elementami romansu.

W obsadzie oprócz Monici i Facundo znaleźli się aktorzy z Mesyku i Wenezueli, między innymi:  Jean Paul Leroux, Nacho Guadalupe, Antonio Monroe, Ángeles Balvanera oraz Federico Ayos – syn Monici, który zagra brata Facundo.

Reżyserię powierzono reżyserowi filmowemu – Juanowi Carlosowi Blanco (Donde Corre el Agua, Cena para Tres), a operatorem został Daniel Cache Blanco, który pracował między innymi nad serialem Club de cuervos (Netflix).

Serial będzie kręcony w formacie anamorficznym (jeśli dobrze zrozumiałam, to chodzi o szerokoekranowy format obrazu – taki jak w filmie kinowym). 

Co do muzyki, to ponoć Facundo na potrzeby tej produkcji ma coś zagrać na pianinie, ale czy to będzie element jego roli, czy motyw muzyczny serialu, tego nie wiem. 

To w czym Facundo wziął udział podczas swojego niedawnego pobytu w Meksyku, to były zdjęcia do odcinka pilotażowego, który właśnie powstaje i niebawem ma zostać zaprezentowany na targach telewizyjnych MIPCOM (Cannes, Francja). Dystrybucją zajmie się firma GlowStar Media.

Informacje pochodzą z dzisiejszych doniesień medialnych, głównie ze strony Primicias Ya, Pronto i Laubfal.

Źródło: https://www.primiciasya.com/facundo-arana-mexico

Trochę mnie zaskoczyła informacja, że pilotażowy odcinek ma zostać zaprezentowany na tegorocznych targach MIPCOM, bo one rozpoczynają się już 15 października 2018, a zdjęcia wciąż trwają, a gdzie czas na montaż, na ewentualne dokrętki, efekty specjalne?! Wydawałoby się, że taki pokazowy odcinek powinien być perfekcyjnie dopracowany, a na to chyba potrzeba sporo czasu… Ale to tylko takie moje osobiste wątpliwości i obawy. Tak naprawdę to kompletnie się na tym nie znam i chyba nie powinnam się wypowiadać. Skoro takie terminy zostały ustalone, to pewnie da się to zrobić. Zobaczymy jak to wyjdzie.

Na koniec chciałam jeszcze nawiązać do fabuły serialu. Okazuje się, że pewne wątki tej historii zostały zaczerpnięte z prawdziwego życia Monici Ayos. Monica w młodości była ofiarą przemocy w rodzinie, której doświadczała ze strony swojego męża (partnera) – ojca jej syna. Jej ówczesny partner był uzależniony od alkoholu i narkotyków. Monica odratowała go z kilku prób samobójczych. Aktorka była przez niego bita i napastowana, nawet wtedy, gdy była w ciąży i krótko po porodzie. Kobieta długo wierzyła, że jej ukochany mężczyzna się zmieni, jednak kiedy podczas kolejnej awantury ucierpiało też jej dziecko, powiedziała dość i uciekła od swojego oprawcy. Mężczyzna ostatecznie wrócił do Chile, skąd pochodził i tam po kilku talach odebrał sobie życie. Monica na szczęście miała dość siły, żeby uwolnić się z tego toksycznego związku i zapewnić swojemu synowi normalne życie, bez przemocy. Po latach związała się z aktorem Diego Olivera, z którym ma córkę Victorię. Monica wydaje się być dziś naprawdę szczęśliwą i spełnioną kobietą.

Informacje o Monice Ayos, które tu zamieściłam pochodzą z wywiadu, którego udzieliła kilka miesięcy temu w programie Andy Kusnetzoffa.

Pamiętam, że kiedyś w kontekście serialu Noche & Dia wypowiedziałam się dość krytycznie o postaci, którą Facundo zagrał w tej produkcji. Wydaje mi się, że trochę na jego osobiste życzenie, stworzono mu taką niezbyt wymagającą rolę, żeby mógł być sobą i nie musiał się specjalnie wysilać. Moim zdaniem było to bardzo sztampowe, pozbawione polotu i pomysłu. Trochę mnie wtedy ta postać rozczarowała… Mniej więcej w tym samym czasie powstawał składający się z 16 odcinków serial Signos z Julio Chavezem w roli głównej. Pomyślałam wtedy, że to o takie role powinien zabiegać Facundo – może nie tak popularne, może mniej dochodowe, ale za to ambitniejsze, bardziej wartościowe, rozwijające, wnoszące coś nowego… Może właśnie te moje życzenia się spełniają, bo ta meksykańska produkcja zapowiada się ciekawie. Mam nadzieję, że serial powstanie, a rola Facundo pozwoli mu zaprezentować się z jak najlepszej strony. Chociaż coś tak czuję, że Facundo znów został obsadzony w roli pozytywnego bohatera i jeśli nawet wystąpi przeciw prawu, to zrobi to w słusznej sprawie… Zobaczymy…

Reklamy

O filmie „Adios, Querido Pep”

Pod koniec 2015 roku Facundo Arana zagrał drugoplanową rolę w filmie „Adios Querido Pep” według scenariusza i w reżyserii Kariny Zarfino. Właśnie ruszyła promocja filmu, który niebawem trafi do kin. Premiera wcześniej była zapowiadana na 03/08/2017, obecnie podawana jest data 10/08/2017 (godz. 20:00, Cine Gaumont, Buenos Aires).

Twórcy filmu:

  • Scenariusz i reżyseria: Karina Zarfino
  • Produkcja: Machaco Films
  • Obsada: Florencia Raggi (Isabel), Claudia Cantero (Marla), Marian Bermejo (Pilar), Juan Palomino, Facundo Arana (Mauro mąż Isabel), Mirela Payret, Amancay Espíndola, Pochi Ducasse, Mauricio Diaz, Carlos Libedinsky, Diego Wainstein, Yoska Lázaro, Alejandra Ramos.

Fabuła:

Film „Adios, Querido Pep” opowiada historię trzech kobiet: Isabel (Florencia Raggi), Pilar (Marian Bermejo) i Marli (Claudia Cantero). Kobiety mieszkały w młodości w Barcelonie i to tam się zaprzyjaźniły, ale okoliczności życiowe sprawiły, że ich drogi się rozeszły. Śmierć męża Marli ponownie je ze sobą zetknęła.

Film opowiada o wstydliwych historiach, niepowodzeniach życiowych, chorobach, nałogach i nadchodzących zmianach. Mogłoby się wydawać, że głównych bohaterem jest tytułowy Pep, okazuje się jednak, że najważniejsze postaci filmu to Pilar i Isabel. Choć przybyły, żeby pocieszyć Marlę, która właśnie straciła męża, to nie potrafią ukryć wzajemnych animozji. Przyczyną wrogości między przyjaciółkami jest zdrada, do której doszło w przeszłości. To w jej konsekwencji kobiety przez lata tkwiły we wzajemnej niechęci wobec siebie, a ich serca były pełne goryczy i bólu.

Pilar nadal mieszka w Barcelonie i pracuje w branży filmowej, a do Argentyny przybyła, żeby wziąć udział w festiwalu filmowym w Mal del Plata, ale śmierć męża przyjaciółki zmieniła jej plany. Isabel idąc za głosem serca przed laty wyjechała z Hiszpanii i osiedliła się na stałe w Argentynie. Ona też pracowała w filmie, ale porzuciła karierę, żeby założyć rodzinę, jednak wyraźnie widać, że jest nieszczęśliwa i niezadowolona z dokonanego wyboru. Uczucia w jej małżeństwie się wypaliły i kobieta nie widzi już sensu w dalszym trwaniu w tym związku. Marla podobnie jak Isabel wyjechała z Hiszpanii, żeby wraz z mężem w Argentynie ułożyć sobie życie. Po śmierci męża została sama w obcym kraju, który teraz zamierza opuścić i gdzie indziej kontynuować swoje życie.

Na początku filmu jest mało dialogów i trzeba czekać do punktu kulminacyjnego, żeby zrozumieć toczące się rytuały, rozbrzmiewającą muzykę i pojawiające się znaki, bardzo istotne dla rozwikłania tajemnic, starannie ukrywanych przez bohaterów filmu. 

Trzy przyjaciółki i trzy różne historie. Jedna z nich jest poważnie chora, druga straciła męża, a trzecia jest zagubiona i szuka odpowiedzi, jak ma dalej żyć. Barcelona, w której były kiedyś tak szczęśliwe, kusi je drugą szansą.

„Adios, Querido Pep” to film o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa, że życie to teraźniejszość, że z pewnych spraw, uczuć, więzów trzeba samemu się wyswobodzić, żeby znów zacząć żyć.

Powyższe streszczenie fabuły przygotowano na podstawie hiszpańskiego tekstu: „Adios Querido Pep z Facundo Arana i Florencia Raggi”. 

Źródło: https://infodelespectaculo.com/adios-querido-pep/

Facundo w filmie wciela się w postać Mauro. Jest odnoszącym sukcesy argentyńskim przedsiębiorcą. W młodości, podczas studiów magisterskich w Barcelonie spotkał Isabel. Po kilku miesiącach związku Isabel zaszła w ciążę. Mauro zaproponował jej ślub i powrót do Buenos Aires.

Źródło: https://www.facebook.com/adiosqueridopep/

https://youtu.be/hHEN48wXh-E

Na koniec kilka znanych już kadrów z filmu:

W ramach promocji filmu w mediach społecznościowych utworzono konta poświęcone tej produkcji, poniżej zostawiam linki (wystarczy kliknąć na odpowiedni obrazek): 

            

Sądząc po tym co do tej pory zobaczyłam i przeczytałam, to wydaje mi się, że to będzie raczej taki klimatyczny, intymny film o uczuciach i emocjach. Może okazać się ciekawy i piękny, ale czy dla szerokiej publiczności? Zobaczymy…  

Adios Querido Pep – wkrótce premiera?

Pod koniec ubiegłego roku Facundo Arana wystąpił w filmie „Adios Querido Pep” w reżyserii Kariny Zarfino. Zagrał tam u bogu Florencii Raggi. Podobno film wkrótce ma mieć swoją premierę. Niedawno znalazłam kilka nowych zdjęć z planu zdjęciowego tego filmu:

Źródło: https://www.behance.net/gallery/32748535/Utilero-Asistente-de-arte-Adios-Querido-Pep-2015

Seriale – Padre Coraje

Twórcy serialu:
Dedykujemy ten serial wszystkim tym, którzy z odwagą kroczą przez życie, broniąc ideałów sprawiedliwości i miłości. Tak jak Coraje.

Padre Coraje – serial argentyński wyprodukowany przez Pol-ka, nadawany w prime time na antenie El Trece (od poniedziałku do piątku o 22:30) w okresie od marca do grudnia 2004 roku. Liczy 189 odcinków. Laureat złotego Martin Fierro.

Obsada i opis postaci:

Facundo Arana jako Gabriel Jáuregui, Coraje, Ojciec Juan, Peregrino Espósito. Uczciwy i prawy człowiek, który pod pseudonimem Coraje, niczym Robin Hood, odbiera bogatym i daje biednym. Gdy zostaje fałszywie oskarżony o morderstwo, postanawia udać się do La Cruz, znaleźć winnego i oczyścić swoje imię. Tam podszywa się pod księdza Juana i zostaje proboszczem miejscowej parafii. To nie przeszkadza mu jednak podbić serca dwóch pięknych sióstr Gerrico – Any i Clary. Jako Coraje i Ojciec Juan walczy o sprawiedliwość i prawdę, ze znienawidzonym starostą La Cruz – Manuelem Costą.

______________________________________________________________________

Nancy Duplaa jako Clara Maria Guerriko – starsza córka Alejandro i Elisy. Siostra Any. Wrażliwa i miła dziewczyna, która jest gotowa na wszystko, żeby dowiedzieć się kto zamordował jej ojca. Początkowo sądziła, że to Coraje, ale pod wpływem pewnych okoliczności zaczęła w to wątpić. Jest narzeczoną Horacio Costy, syna burmistrza, ale od kiedy spotkała na swej drodze Ojca Juan i Coraje, zaczęła wątpić w swoje uczucia. Była już pewna, że nie nie kocha Horacia, ale i tak gubiła się w swoich uczuciach, nie wiedząc, czy kocha Coraje, czy Juana. Ostatecznie zakochała się bez pamięci w księdzu. 

______________________________________________________________________

Carina Zampini jako Ana Guerrico – młodsza córka Alejandro i Elisy Gerrico. Siostra Clary, której szczerze nienawidzi. Od wczesnego dzieciństwa, jest przykuta do wózka inwalidzkiego. Ma żal do matki, o brak matczynej miłości, w stosunku do niej. Obwinia ją też o swoje kalectwo. Osoba brutalna, cyniczna i pozbawiona skrupułów. Zakochuje się Ojcu Juanie i na wszelkie sposoby próbuje go zdobyć. Kiedy odzyskuje władzę w nogach, przypisuje to Ojcu Juanowi i wierzy, że jej wybranek ma dar czynienia cudów. Mimo, że ksiądz wielokrotnie odrzucił jej uczucia, ona i tak wierzy, że Juan ją kocha.

______________________________________________________________________

Raul Rizzo jako Manuel Adolfo Costa – starosta miasta La Cruz. Ojciec Horacio i Lautaro. Okrutny i pozbawiony skrupułów człowiek, który dla osiągnięcia swoich celów jest gotów zabić każdego, kto stanie na jego drodze. Nie liczy się z niczyimi uczuciami. Jest owładnięty naukami Świętego Zakonu Betanii, wierzy że nadejdzie jakiś mistyczny wybawiciel i przyniesie mu nieśmiertelność i władzę w nowym świecie. Na tym tle doświadcza wizji i urojeń. Prawdziwy zabójca Alejandro Gerrico i śmiertelny wróg Coraje. Ima się wszelkich sposobów, żeby odkryć kim jest Coraje i zabić go. 

______________________________________________________________________

Leonor Benedetto jako Amanda Pastorino de Jáuregui – Piękna, inteligentna kobieta, w sile wieku, dużo wie i ma władzę w mieście. Do pewnego czasu kochanka Costy. Należała do Świętego Zakonu Betanii. Wiele lat temu urodziła syna, ale fanatyczni członkowie zakonu odebrali jej dziecko, wmawiając jej, że chłopiec urodził się martwy. Kiedy Amanda odkrywa prawdę obraca się przeciw zakonowi i staje do walki z Manuelem Costą. Wkrótce odkrywa też, kto jest jej synem. Od tego czasu broni go, nawet za cenę swojego życia. Oprócz rodzonego syna na też drugiego – adoptowanego – Felipe Ignacio „Pipo”.

______________________________________________________________________

Nora Cárpena jako Elisa Guerrico – wdowa po Alejandro Guerrico, matka Clary i Any. Nie umiała obdarzyć swoich córek jednakową miłością. Clarę kochała zawsze bardziej, a wobec Any miała poczucie winy i w jakimś stopniu siebie obwiniała za jej okrutne usposobienie. Przez lata obserwowała, jak jej córka Ana obdarza miłością swoją nianię Marcie, a ją nienawidzi. Próbowała wielokrotnie wyrzucić Marcię, ale ta ciągle wracała do ich życia. Kobieta bardzo wierząca i bogobojna, dlatego tak trudno było jej się pogodzić z uczuciami, jakie jej córki żywią do Ojca Juana. 

________________________________________________________________________________

Eugenia Tobal jako Mercedes „Mecha” Tomini – dziewczyna z bandy Coraje. Razem spędzili dzieciństwo w sierocińcu. Po przybyciu do La Cruz podejmuje pracę jako telefonistka. Jest zakochana w Coraje od dzieciństwa, ale skrupulatnie to ukrywa. Kiedy wreszcie decyduje się powiedzieć mu prawdę o swoich uczuciach, on ją odrzuca, twierdząc, że jest dla niego jak siostra. Mimo to, pod wpływem okoliczności, spędzają razem noc.  Mecha szukając zapomnienia i szczęścia wychodzi za mąż za Pedro Olmosa Reya, który okazuje się być zupełnie innym człowiekiem niż sądziła. 

______________________________________________________________________

Javier Lombardo jako Santo Tomini –  członek bandy Coraje. Razem z Mechą i Coraje spędził dzieciństwo w sierocińcu, z którego wspólnie uciekli, mając po kilkanaście lat. W parafii La Cruz, kiedy Coraje podszył się pod miejscowego księdza, pełni funkcję kościelnego. Wierny i oddany przyjaciel Coraje. Wielokrotnie uratował mu życie, narażając własne. Odważny, uczciwy, zabawny. Zakochany w Mechi, ale wobec braku wzajemności, związuje się z Messiną – właścicielką miejscowego burdelu. Oboje mają za sobą burzliwą przeszłość i może dlatego mają szansę stworzyć wspólną przyszłość. 

______________________________________________________________________

Federico Olivera jako Horacio Costa – starszy z synów Manuela Costy. Z zawodu adwokat. Dopóki wierzy w uczciwość ojca jest jego wiernym współpracownikiem. Zmuszony przez ojca staje się członkiem Zakonu Betanii. Wdaje się romans z Amandą Jáuregui, ale zakochany jest w Clarze Guerico, którą w końcu poślubia, ale ich małżeństwo jest krótkie i nieudane. Horacio miota się pomiędzy Clarą, a ojcem. Pomiędzy lojalnością, a uczciwością. Jest bardzo zraniony, przez zdradę Clary. Nie może pogodzić się z tym, że jego ukochana wyrzekła się życia z nim, dla grzesznego uczucia do księdza.   

______________________________________________________________________

Fabio Di Tomasso jako Lautaro Teodoro Costa – młodszy i ukochany syn Manuela Costy. Związany z Norą Ponce – córce miejscowego lekarza i członka Zakonu Betanii. Lautaro i Nora wkrótce się zaręczają i pobierają, ale on jest bez pamięci zakochany w Nenie – córce prostytutki. Nena po przyjeździe do miasteczka zamieszkała w miejscowym burdelu, u przyjaciółki jej matki, dlatego sama też brana za dziwkę. Dla tej miłości Lautaro jest gotów na wiele, nawet na przeciwstawienie się despotycznemu ojcu. Młodzi w końcu się pobierają, ale nie jest im dane cieszyć się szczęściem. 

______________________________________________________________________

Matías Santoianni jako Felipe Ignacio „Pipo” Jáuregui – adoptowany syn Amandy. Nieco opóźniony umysłowo młody mężczyzna, o dobrym sercu i ufnym usposobieniu. Po wizycie w burdelu zakochuje się w jego właścicielce Messinie, ale ostatecznie żeni się i ma dziecko z Niemą (Irma). Przez swoje upośledzenie nie do końca umie radzić sobie w życiu. Bywa, że nie dostrzega złych intencji innych ludzi, którzy nim manipulują, żeby zaszkodzić jego przybranej matce, którą kocha bezgranicznie. Nie może zrozumieć, dlaczego Amanda choruje i umiera. 

______________________________________________________________________

Luis Machín jako Froilán Ponce – miejscowy lekarz. Zamożny i szanowany człowiek. Głowa rodziny, mąż i ojciec. Ale ma też drugie oblicze: jest członkiem Zakonu Betanii. Żona od niego odeszła, z powodu jego skłonności homoseksualnych. Ma córkę Norę, która okazuje się być chora psychicznie. Wkrótce okazuje się, że ma też nieślubną córkę – Nenę. Ponce od lat potajemnie kocha Manuela Costę i to uczucie czyni z niego zbrodniarza i zdrajcę. Jest rozdarty przez swoje uczucia. Z jednej strony próbuje być uczciwy i pomóc Amandzie, z drugie – pozwala Coście sobą manipulować.

______________________________________________________________________

Mercedes Funes jako Nora Cándida Ponce – córka Froilana i Pearl Ponce, Norę wychowywał ojciec, bo jej matka wyjechała do Buenos Aires, gdy dowiedziała się skłonnościach homoseksualnych męża. Nora jest zakochana w Lautaro. Kiedy zaczyna go tracić, staje się zazdrosna, zaborcza i zdolna do wszystkiego. Powoli popada w obłęd i dopuszcza się kolejnych zbrodni. Wielokrotnie próbuje zabić Nenę – ukochaną Latara. Jest gotowa zabić wszystkich, którzy są dla niej przeszkodą – nawet własnego ojca. W swoim szaleństwie zatraciła wszelkie zahamowania i skrupuły.  

______________________________________________________________________

Melina Petriella jako Lourdes „Nena” – nieślubna córka Froilána Ponce. Dziewczyna przybyła do miasta, żeby zemścić się na ojcu, który wyrzucił przed laty jej matkę – prostytutkę z miasta, a ją skazał na dorastanie bez ojca. Od pierwszego wejrzenia zakochana się w Lautaro. Po przybyciu do La Crus zamieszkała u przyjaciółki jej matki – Messiny, właścicielki miejscowego burdelu. Dlatego od początku mieszkańcy miasteczka wzięli ją za prostytutkę, chociaż nią nie była. Przez szaleństwo i nienawiść Nory wielokrotnie jej życie było narażone na śmiertelne niebezpieczeństwo. 

______________________________________________________________________

Erika Wallner jako Marcia Krauss – niania Any, bezgranicznie oddana swojej podopiecznej, którą przez lata pokochała do tego stopnia, że traktowała ją jak własną córkę. Jadnak Ana nie doceniała jej oddania i poświęcenia, a tylko ją wykorzystywała do realizacji własnych celów. Marcia od zawsze pomagała dziewczynie realizować jej szalone i okrutne pomysły. Z miłości do Alejandra Guerico – ojca Any i Clary, kilkakrotnie próbowała zabić jego żonę Elisę. Elisa próbowała usunąć ją z życia córki i  wiele razy wyrzucała ją z ich domu, jednak Marcia zawsze wracała.

______________________________________________________________________

Roberto Vallejos jako Pedro Olmos Rey – przyjaciel Amandy, która sprowadza go z Paryża, żeby uczynić go swoim sojusznikiem w Zakonie Betanii. Ale pod naciskiem Costy, Pedro zaczyna służyć jemu, a nie Amandzie. Człowiek spaczony psychicznie, o głębokim rozdwojeniu jaźni. Bezlitosny morderca. 

______________________________________________________________________

Julia Calvo jako Messina – właścicielka burdelu „Pod Sową”. Kobieta, hałaśliwa, kłótliwa, a jednocześnie dobra i odważna. Pomaga Coraje i Ojcu Juanowi, który jako jeden z nielicznych potraktował ją i jej pracownice, jak ludzi. Z czasem związuje się z Santo. Przyjaźni się z Amandą Jáuregui.

______________________________________________________________________

Fabiana Garcia Lago jako „Niema” Irma Saldívar – prostytutka z burdelu „Pod Sową”. Zaprzyjaźniona z Messiną. Zachodzi z Pipem w ciążę i w konsekwencji tego wychodzi za niego za mąż. Nieco naiwna, ale dobra i kochająca.

______________________________________________________________________

Marcelo Cosentino jako Dario Castro – pracownik w hotelu. Człowiek prawy i uczciwy. Zakochany w Anie, mimo jej trudnego charakteru. 

______________________________________________________________________

Scenariusz: Marcos Carnevale, Marcela Guerty
Reżyseria: Martín Saban, Sebastián Pivotto
Producenci: Adian Gonzalez, Adrian Suar

______________________________________________________________________

Fabuła:

Akcja telenoweli rozgrywa się w latach 50-tych XX wieku, w Argentynie, w fikcyjnej miejscowości La Cruz. Miejscowość jest zdominowana przez despotycznych władców i wyzyskiwaczy z Manuelem Costą na czele, a młody i idealistyczny przybysz o pseudonimie Coraje (Facundo Arana), postanawia walczyć o poprawę losu biednych ludzi. Zabójstwo jednego z najbardziej szanowanych ludzi z La Cruz, zakłóca dotychczasowy porządek. Ktoś musi zapłacić za tę śmierć swoim życiem. Nikt lepiej się nie nadaje się do tego, niż banita Coraje. Na niewinnego i sprawiedliwego człowieka, zostaje rzucone oskarżenie o morderstwo. Świadom tej niesprawiedliwości, Coraje decyduje nie tylko oczyścić swoje imię, ale i złapać prawdziwego mordercę. Żeby móc pozostać w La Cruz podszywa się pod nowego księdza, ojca Juana, który zostaje zabity niemal na jego oczach i zaczyna pełnić funkcję miejscowego proboszcza. Tak poznaje piękną Clarę (Nancy Dupláa), jedną z dwóch córek zamordowanego Guerrico, wolontariuszkę przy miejscowej parafii. Oboje są sobą oczarowani, zakochują się w sobie od pierwszego spojrzenia. Niestety ta miłość wydaje się być niemożliwa, ona cierpi, bo zakochała się w mężczyźnie poświęconemu Bogu, on płaci za swoje kłamstwa. A dalej jest już tylko ciekawiej. Opowieść jest pełna romantyzmu, pasji, pożądania, nienawiści, zdrad i tajemnic. 

Główne motywy muzyczne:

Y qué – Paz Martínez (czołówka) 

Ay Amor – Ricardo Montaner (motyw miłosny) 

Ścieżka dźwiękowa z tego serialu jest dość specyficzna, bo są to często utwory „z epoki”, sporo jest też muzyki instrumentalnej. Niemniej jednak uważam, że muzykę dobrano doskonale. Mi szczególnie utkwił w głowie skądinąd  mój ukochany utwór: Unforgettable w wykonaniu Nat King Cola.

Nagrody:

Serial był nominowany w 21 kategoriach nagrody Martin Fierro 2004. Zdobył 8 statuetek, w tym te najważniejsze, stając się jedną z najlepszych produkcji dekady:

  • Martin Fierro de Oro (Złoty Martin Fierro)
  • Najlepszy serial 
  • Najlepszy oryginalny motyw muzyczny
  • Najlepszy aktor – Facundo Arana za rolę Coraje
  • Najlepsza aktorka – Carina Zampini za rolę Any Guerrico
  • Najlepszy aktor drugoplanowy – Luis Machin za rolę Froilána Ponce
  • Najlepsza aktorka drugoplanowa – Julia Calvo jako Messina
  • Najlepszy występ gościnny – Nacha Guevara jako śpiewaczka Asunta Camelieri

Podsumwanie:

Padre Coraje to chyba jedna z najbardziej kontrowersyjnych telenowel, jakie kiedykolwiek powstały w Ameryce Łacińskiej. Ale nie można powiedzieć, że celem jej twórców była wyłącznie prowokacja. 

Wątek religijny wydaje się być dobrze przemyślany i konsekwentnie rozwijany, aż do ostatniego odcinka. 

Sceny miłosne, są bardzo realistyczne, ale nie wulgarne. Pewne zdziwienie może budzić fakt, że wątki miłosne zbudowane są w równym stopniu na pożądaniu, co na miłości. 

Język, jakim mówią bohaterowie serialu jest prosty i często wulgarny, ale to nie razi, bo ma uzasadnienie w dziejących się wydarzeniach. 

Akcja rozgrywa się w latach 50-tych XX wieku, tak więc jest to już serial historyczny, a co za tym idzie kostiumowy. 

Pomimo wszystkich kontrowersji pojawiających się w serialu, jest to opowieść przygodowa. Sporo w niej pościgów, bójek i strzelanin. No i jest walka o sprawiedliwość i zwycięstwo dobra nad złem. 

Scenariusz opiera się na kilkunastu bohaterach, którzy przedstawiają nam ich własne historie. Każda z postaci jest barwna, nikt nie jest tak do końca ani dobry, ani zły. Aktorstwo w tym serialu to absolutne mistrzostwo – zarówno role główne, jak i drugoplanowe. Trudno właściwie kogokolwiek wyróżnić, bo niemal każda rola zagrana została doskonale.

  • Facundo Arana jako Coraje – niesamowity kunszt aktorski, rola życia. No i wyglądał wtedy rewelacyjnie. 
  • Carina Zampini Ana Guerrico – anielski wygląd i szatańskie postępowanie. 
  • Leonor Benedetto w roli Amandy Jáuregui – absolutnie fenomenalna kobieta – uwodzicielska, tajemnicza, wydaje się jakby posiadła sekret wiecznej młodości. 
  • Raul Rizzo jako Manuel Costa – kiedy wciela się w Wielkiego Mistrza Zakonu Betanii, staje się tak zły i szalony, że odnosi się wrażenie, że taki jest naprawdę. 
  • Mercedes Funes jako Nora Ponce – ta postać powinna dostać tytuł największej wariatki i najgorszego czarnego charakteru w dziejach telenowel. Rola znakomicie zagrana przez Mercedes Funes.
  • Messina – właścicielka burdelu. Kobieta jednocześnie brzydka i piękna. Zła – bo trudni się nierządem i dobra – bo jest jedną z nielicznych uczciwych osób w tym miasteczku.

Padre Coraje oglądałam kilka lat temu, ale wtedy nie w pełni go doceniłam. Teraz odkryłam go na nowo i jestem nim oczarowana i zachwycona. Wręcz pochłonęłam ten serial, zarywając kilka nocy. W najmniejszym stopniu ta produkcja nie uraziła moich uczuć religijnych. Wręcz przeciwnie. Pozwoliła mi ponownie zastanowić się nad różnicą między fanatyzmem, pobożnością na pokaz, bałwochwalstwem, a prawdziwą i uczciwą wiarą. Moralnie też nie czuję się obrażona. Pożądanie, homoseksualizm, choroby umysłowe, fanatyzm religijny, korupcja, nienawiść, kłamstwo – to wszystko jest obecne w naszym życiu, tak samo jak uczciwość, dobroć, prawda, czy miłość.

Ale żeby nie było aż tak słodko, to teraz będzie kilka zdań na nie. Jeśli chodzi o obsadę, to nieliczne zastrzeżenia jakie mam dotyczą Nancy Dupláa w roli Clary. U mnie ta rola wzbudza mieszane odczucia, z jednej strony, aktorka świetnie zagrała, zgodziła się na wiele odważnych scen, ale z drugiej strony wydaje się być nieco niewiarygodna w tej roli. Może to z racji wieku. Wyglądała już wtedy dość poważnie i widać było różnicę wieku, pomiędzy nią a Facundo. Trudno też w niej odnaleźć skromność i niewinność młodej dziewczyny z prowincjonalnego miasteczka. A taki szczegół, który mnie wręcz irytował, to płacz Clary. Nie wiem dlaczego, ale nie mogłam słuchać, jak ona płacze. Podobnie drażnił mnie głos Irmy (Niemej), ale to było raczej zamierzone. Kolejna sprawa, to „niezniszczalność” niektórych postaci. Pewni bohaterowie odnieśli takie obrażenia, że nie mieli prawa przeżyć, a cudowny doktor Ponce robił im operację i po kilku dniach jego pacjenci byli już w życiowej formie i mogli ponownie zostać postrzeleni, albo pobici do nieprzytomności (na przykład Coraje, Nora, albo Nena). Pomysł z bratem bliźniakiem (Santiago i Pedro Olmos Rey) to już trik kompletnie wyeksploatowany, poniżej pewnego poziomu i w takim przyzwoitym jakościowo serialu jak Padre Coraje nie należało z niego korzystać. To tyle, co mi utkwiło w pamięci. A jeszcze taki szczegół – w pewnej scenie pada stwierdzenie, że Ojciec Juan jest jak Hippis, a tego określenia zaczęto używać dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych. No i podobno w latach pięćdziesiątych nie było takich wózków inwalidzkich, na jakim poruszała się Ana. Ale to są tylko drobnostki, bez większego znaczenia. Nieco poważniejsze wątpliwości (bo na pewno nie oburzenie, czy sprzeciw), budzą we mnie dwa ostatnie odcinki serialu. Ilość bólu i cierpienia zadanego Coraje jest niewyobrażalna. Takie bardzo bezpośrednie odniesienie do męki Pańskiej, ukrzyżowanie Coraje, wreszcie jego zmartwychwstanie, to już chyba przesada… Chociaż jest to jakoś tam uzasadnione… Szaleństwo Costy, jego fanatyzm religijny, wiara w nadejście Mesjasza, oczekiwanie na nowy lepszy świat i pragnienie władzy, były u tego człowieka tak silne, że kiedy jego wszystkie nadzieje spełzły na niczym, gotów był na wszystko. Nie mógł zwyczajnie zastrzelić, czy powiesić Coraje – musiał mu zgotować o wiele bardziej tragiczny los. Musiał się nasycić jego cierpieniem. Taki zamysł mieli scenarzyści i zrealizowali go tak, a nie inaczej… Może nie do końca mi się to podoba, ale to akceptuję… Samo zakończenie, w którym większość wątków znajduje szczęśliwe rozwiązanie, podobnie jak w Vidas Robadas, dla mnie nie było konieczne. Dla mnie ten serial mógł się skończyć na polu, pod krzyżem, kiedy ludzie z wioski swoją wiarą i modlitwą wskrzesili Coraje… 

A na koniec taka ciekawostka: Facundo w tym serialu miał wyjątkowo dużo tożsamości. Był Peregrino Espósito, Coraje, Ojcem Juanem Nuniezem i Gabrielem Jáuregui. Sporo, jak na jednego człowieka… 

Jeśli ktoś jeszcze tego serialu nie widział, to gorąco zachęcam do obejrzenia. A jak ktoś widział, to warto obejrzeć jeszcze raz. Polecam. Na mojej liście The Best Of, Padre Coraje awansuje na pierwsze miejsce, wyprzedzając dotychczasowego lidera – Vidas Robadas.

Opublikowałam ten wpis dzisiaj, bo w Argentynie serial Padre Coraje miał swoją premierę właśnie 8 marca – dokładnie 12 lat temu. 

Seriale – Farsantes (Obłudnicy)

Farsantes – serial argentyński wyprodukowany przez Pol-ka Producciones, nadawany w prime time na antenie El Trece (od wtorku do czwartku o 22:45) w okresie od czerwca 2013 do lutego 2014. 

https://youtu.be/UYysQmsWhIg

Główne postaci:

Guillermo Graziani (Julio Chevez) Ma 50 lat, jest prawnikiem specjalizującym się w prawie karnym, ma kancelarię adwokacką na przedmieściach Buenos Aires. Od ponad 20 lat jest żonaty z Aną, ale od lat zmaga się ze swoją homoseksualną drugą naturą, prowadząc podwójne życie. Zakochuje się w swoim pracowniku – Pedro.  

 

Pedro Beggio (Benjamin Vicuna) Prawnik wywodzący się z nizin społecznych. Stara się zapomnieć o przeszłości i pochodzeniu, bo chce należeć do elity. Nigdy nie miał skłonności homoseksualnych, jednak w pewnym momencie to się zmienia. Jest związany z Camilą, ale wdaje się z romans z Guillermo. 

 

Alberto Marini (Facundo Arana) Jest byłym więźniem. Jego przeszłość jest naznaczona przemocą i ciągle zmaga się ze swoimi brutalnymi instynktami. Wobec Guillermo odczuwa wdzięczności i ma poczucie długu do spłacenia, za wyciągnięcie go z więzienia. Jest zakochany w Gabrieli, ale mieszka z  z Paolą. 

 

Gabriela Sori (Griselda Siciliani) Ma 32 lata. Jest prawniczką. Jest poukładana i uczciwa, ale ma toksycznych rodziców. Marka, z którą mieszka, jest hazardzistką pozbawioną rozsądku, ojciec to kłamca, kobieciarz i bigamista. Od wczesnej młodości musiała pracować, żeby zarobić na studia i utrzymanie.

 

Marcos Labrapoulos (A. Casero) Ma 40 lat, jest prawnikiem, jest żonaty i ma córkę. Jest cynicznym człowiekiem, o specyficznej moralności. Ma kontakty w półświatku i z nich korzysta w swojej pracy. Nie waha się stosować nieuczciwych metod, żeby osiągnąć cel. Prowadzi podwójne życie, jest kobieciarzem.

Fabuła Farsantes rozgrywa się na przedmieściach Buenos Aires, w kancelarii prawniczej należącej do Guillermo Graziani, który po okresie przerwy spowodowanej odebraniem prawa do wykonywania zawodu, postanowił wrócić do gry. W kancelarii oprócz Guillermo pracują Pedro, Marcos i Gabriela. Prawnicy zajmując się korupcją, kradzieżami i różnymi innymi występkami przekonują się, że to co jest legalne, nie zawsze jest sprawiedliwe. I odwrotnie. Z jednej strony akcja toczy się wokół spraw, którymi zajmuje się kancelaria, z drugiej – wokół problemów osobistych głównych bohaterów. Zaglądamy do ich domów i przekonujemy się, jacy są naprawdę ci, w których rękach spoczywa los oskarżonych, poznajemy ich prawdziwe słabości i ograniczenia, których nie potrafią pokonać. Praktycznie wszystkie główne postaci prowadzą podwójne życie i zmagają się ze sobą.  

Serial w Argentynie był sporym sukcesem. Zdobył sympatię u widzów i uznanie wśród krytyków. Był wielokrotnie nominowany do różnych nagród i zdobył tę najważniejszą – Złotego Martin Fierro. Niestety nie szło to w parze z atmosferą na planie. Argentyńskie media bulwarowe sporo o tym pisały. Najpierw z serialu odszedł Benjamín Vicuńa – oficjalnie zrezygnował z powodu zobowiązań zawodowych w Chile, ale była to chyba tylko wygodna wymówka. Wkrótce po nim swoje odejście zapowiedział też Facundo Arana. W oficjalnym komunikacie podano, że zrezygnował z powodów osobistych. Później, kiedy media dociekały prawdziwej przyczyny – wyszło na jaw, że atmosfera w ekipie była bardzo zła. Aktorzy nie dogadywali się ze sobą, a wręcz się nie lubili. Grupa głównych bohaterów podzieliła się na dwa obozy: jeden to Facundo Arana i Alfredo Casero, drugi – Julio Chávez i Griselda Siciliani. Benjamín Vicuña był chyba tak pośrodku. W te konflikty zaangażowani byli też inni członkowie ekipy. Główny powód rezygnacji Facundo, to konflikt między nim, a Julio Chavezem – znanym i cenionym aktorem z dużym dorobkiem, ale też podobno człowiekiem trudnym – szczególnie w pracy. Facundo miał mu powiedzieć prosto w twarz, że odchodzi, bo nie lubi z nim pracować. Także relacje między Facu a Griseldą Siciliani nie należały do dobrych, a przecież w serialu postacie, które odgrywali łączył związek uczuciowy.

Mam wrażenie, że dla Facundo, atmosfera w pracy, relacje z ludźmi itp. odgrywają ważną rolę (jak chyba dla nas wszystkich – kto lubi spędzać wiele godzin dziennie w skonfliktowanym zespole). No i Facu stwierdził, że nie chce tak pracować, że to go męczy i woli odejść. Uzgodnił to z Adrianem Suarem – producentem i dyrektorem programowym stacji, został jeszcze miesiąc, żeby nagrać odcinki kończące jego wątek i definitywnie zakończył swoją przygodę z Farsantes. Facu był namawiany, zarówno przez producentów jak i fanów, do powrotu do serialu na finał, ale nie zgodził się. O jago powrót apelowała nawet jego serialowa partnerka – Griselda Siciliani. Na swoim Twitterze napisała:

Facu, wróć! Choć na jeden odcinek. Co cię to kosztuje? Gaby i Beto MUSZĄ być razem!

Aktor jednak nie zdecydował się na powrót. Nie wziął również udziału w ceremonii wręczenia nagród Martin Fierro, pomimo że był nominowany i miał spory udział w sukcesie serialu.

Szkoda, że tak się to potoczyło, bo serial wydaje się być bardzo ciekawy, nietuzinkowy, łamiący pewne tabu. Postać Beto, kreowana przez Facundo – sprawia wrażenie interesującej i wymagającej. Uważam, że Facu musiał ją stworzyć, zbudować – a nie tylko być sobą na planie.

Serial obejrzałam tylko pobieżnie (bariera językowa), ale mnie zainteresował – gdyby był po polsku, na pewno bym obejrzała w całości. 

Serialowi towarzyszył piękny motyw muzyczny – piosenka Puro Teatro, w wykonaniu Vicentico. Oto fragment tego utworu: 

https://youtu.be/-0YdJLVQmIE

Ciekawostki:

  • Serial początkowo miał mieć inną formą. Planowano krótką serię, składającą się z pojedyńczych odcinków, emitowanych raz w tygodniu, ale zmieniono koncepcję i powstała telenowela licząca 125 części, nadawanych codziennie. 
  • W pierwszych dniach nagrań doszło do nieszczęśliwego wypadku. Facundo Arana i Griselda Siciliani nagrywali scenę w plenerze, Facundo przypadkowo i niechcący pchnął Griseldę, a aktorka tak niefortunnie upadła, że złamała rękę i przez dwa miesiące musiał nosić gips. Konieczne były więc zmiany w scenariuszu uzasadniające zagipsowane ramię Gabrieli.
  • Do roli Pedra brano pod uwagę również Gonzalo Heredia i Joaquina Furriela. Ostatecznie rolę powierzono chilijskiemu aktorowi Benjaminowi Vicunie.

Kilka kadrów z serialu:

Filmy – Tocar el Cielo (Dotknąć nieba)

Tocar el Cielo, to film  z 2007 roku, wyprodukowany w koprodukcji hiszpańsko – argentyńskiej, według scenariusza i w reżyserii Marcosa Carnevale, z udziałem znakomitych aktorów, między innymi Facundo Arana i China Zorriella.

Akcja rozpoczyna się w Sylwestra. Toczy się jednocześnie w Argentynie i Hiszpanii. Grupa przyjaciół dzieli tradycję, która rok po roku obchodzona jest przez nich, w obu krajach jednocześnie. Dokładnie o północy w Buenos Aires i o piątej rano w Madrycie każde z nich wypuszcza w niebo balon z wypisanym na karteczce życzeniem. W każdym balonie w świat płynie inna historia. Pomimo odległości, pomimo życia na dwu różnych krańcach świata, pragnienia i lęki tych ludzi są bardzo podobne. Historie opowiedziane w tym filmie, to swoista kronika życia bohaterów i niekonwencjonalnych relacji ich łączących. W Hiszpanii mieszkają Gloria, Pedro i jego syn Fidel, zaś w Argentynie: Amparo i Santiago. To główni bohaterowie tej opowieści… Streszczę pokrótce historię Amparo i Santiago. Otóż Amparo bardzo pragnie zostać mamą, kobieta chce adoptować dziecko. Niestety, jako osoba samotna, nie ma szans na adopcję. Dlatego decyduje się fikcyjny ślub z dobrym przyjacielem – Santiago (Facundo Arana). Para udaje szczęśliwych i zakochanych małżonków na potrzeby pracownika socjalnego, który będzie decydował o przyznaniu Amparo praw do dziecka. Santiago chcąc pomóc przyjaciółce, zgodził się na ten ślub. W rzeczywistości daleko mu do wzorowego męża i ojca. Mężczyzna jest lekkoduchem, żyjącym chwilą, często zmieniającym partnerki. Na szczęście w Santiago w porę budzą się właściwe uczucia – postanawia poważnie potraktować małżeństwo, które zawarł, odkrywa że kocha Amparo i pragnie być mężem dla Amparo i ojcem dla dziecka, którego narodzin byli świadkami. 

Facundo o filmie:

Spędziłem dużo czasu zastanawiając się, co dla mnie znaczy „tocar el cielo” (dotknąć nieba). Myślę, że w końcu to zrozumiałem. To czuć się tak, jak czuję się teraz. To słodki spokój i szczęście z bycia częścią czegoś tak pięknego i uczciwego. Tocar el Cielo to bardzo szczery film. To film, który przemawia do ciebie wprost, pieści cię, wywołuje twój uśmiech, puszcza do ciebie oko. Spotkałem tu ludzi, dzięki którym przeżyłem niezapomniane chwile. Dużo się śmialiśmy, dobrze się bawiliśmy. Dziękuję wszystkim, za wszystko. Jeśli wszyscy Hiszpanie są tacy, jak Wy, to Hiszpania może być moim drugim domem.

Muzyka:

Za ścieżkę dźwiękową filmu odpowiedzialny był Lito Vitale. Powstały trzy tematy, które posłużyły, jako tło poszczególnych historii: Tocar el Cielo (Dotknąć nieba), Triste (Smutny) i Hijo del Viento (Syn wiatru). I z tym ostatnim tematem związana jest pewna historia. Pewnej nocy do reżysera filmu – Marcosa Carnavele zadzwonił Facundo Arana i powiedział, że po kolejnym przeczytaniu scenariusza doznał natchnienia i skomponował utwór, który być może będzie pasował do filmu. Marcos zapytał tylko, czy Facundo jest gotów usiąść do fortepianu i zaprezentować mu swoją kompozycję. Facundo oczywiście się zgodził i tak o pierwszej w nocy, w domu Facundo, reżyser poznał utwór, który stał się jednym z tematów muzycznych filmu.

         

Reżyser o swoim filmie:

Ten film mówi o przyjaźni, o prawdziwych przyjaciołach, którzy stają się naszą najbliższą rodziną, mówi też o miłości, takiej prawdziwej – bez żadnych warunków. Mówi o życiu i o śmierci. Mówi o nas samych.

Metryczka filmu:

Tytuł Tocar ul Cielo, Tłumaczenie: Dotknąć nieba, Polski tytuł: Życzenie
Rok produkcji 2007
Reżyseria Marcos Carnavele
Scenariusz Marcos Carnavele, José Antonio Félez
Muzyka Lito Vitale
Zdjęcia Juzan Carlos Gomez
 Obsada:  
Facundo Arana jako Santiago
Montse German jako Amparo
China Zirrilla jako Imperio
Betiana Blum jako Gloria
Chete Lera jako Pedro
Raul Alevaro jako Fidel
Veronica Echegui jako Elena

Kilka kadrów z filmu:

Gorąco namawiam do obejrzenia tego filmu. Jest to film dość prosty, ale bardzo emocjonalny. W jednej chwili można się przenieść od śmiechu do łez wzruszenia. Jest to film o miłości, o przyjaźni, o dojrzewaniu, o rodzinie, o życiu, o śmierci… I o tym, jak można dotknąć swojego własnego nieba… Jedni dosięgną go, podczas marzeń sennych, inni kiedy osiągną szczęście w miłości, jeszcze inni, kiedy spotkają prawdziwych przyjaciół, a niektórzy dotkną nieba, kiedy będą odchodzić z tego świata. Jest wiele sposobów, żeby dotknąć nieba. Miejmy nadzieję, że wszystkim nam będzie dane doświadczyć tego dotyku nieba… 

Film był wyświetlany w polskich kinach, był też dostępny na DVD (z polskim lektorem). Niestety nie mogę udostępnić swojego „egzemplarza”, ze względu na prawa autorskie.

Filmy – Chiquititas: Rincón de luz

„Chiquititas: Rincón de luz” to argentyński muzyczny film familijny w reżyserii José Luisa Massa, na podstawie scenariusza Alexa Ferrara i Waltera Ferrara, z muzyką Rocky Nilsona. Film powstał w roku 2001, na fali sukcesu nadawanej od 1995 roku telewizyjnej serii Chiquititas (według pomysłu Cris Moreny – mamy Rominy Yan). W kinowej wersji w rolach głównych zagrali Romina Yan i Facundo Arana. Antagonistami pary głównych bohaterów byli Alejandra Flechner i Juan Leyrado.

Fabuła filmu

Belén (Romina Yan) jest jest piękną, młodą dziewczyną, która chce znaleźć swoje przeznaczenie. Żyje we własnym świecie magii, muzyki i fantazji. Wędrując przez las, trafia z pomocą małego elfa, do tajnej jaskini, gdzie mieszka mądry starzec – czarodziej, który oferuje jej możliwość wyboru swojego losu, spośród trzech bajkowych postaci. Belen może zostać Kopciuszkiem, Śpiącą Królewną albo Roszpunką.

Dziewczyna postanawia jednak napisać swoją własną historię, nie chce już na starcie znać jej zakończenia. Jej jedynym pragnieniem jest, aby znaleźć swoje szczęście pomagając osieroconym dzieciom.

W magiczny sposób Belen przenosi się do miejscowości Ciervo Dorado. Wędrując przez uliczki miasteczka znajduje ogłoszenie o pracy – miejscowy sierociniec poszukuje kucharki.

Pierwszą osobą, którą Belen poznaje w miasteczku jest Alejo Méndeza Ayala (Facundo Arana)  – miejscowy rzemieślnik. Młodzi ludzie od pierwszego spotkania są pod swoim urokiem. 

Przypadek sprawia, że w miasteczku jest właściciel sierocińca – Coronel Francisco Estévez (Juan Leyrado), który zatrudnia Belen. Dziewczyna przybywa z nim do sierocińca. Dość szybko orientuje się w sytuacji jaka panuje w tym strasznym i smutnym miejscu. Dom dla sierot jest zarządzany przez Margę (Alejandra Flechner) – groźną i okrutną kobietę, wspólniczkę właściciela. Oboje są źli i nieuczciwi. Para bardzo źle traktuje dzieci, zmuszając je do ciężkiej pracy, ponad ich siły. Opieka nad sierotami jest dla nich doskonałym sposobem, żeby wyłudzić od władz Ciervo Dorado jak najwięcej pieniędzy. Dzieci żyjące w sierocińcu, przez swój smutny los straciły radość życia, zapomniały jak się śmiać, śpiewać i śnić.

Ale od momentu pojawienia się Belén, ich życie zmienia się diametralnie, jej pogodne usposobienie, piosenki które nuci na każdym kroku i miłość jaką otacza dzieci, zaczynają łagodzić ich ból i beznadzieję życia.

Dziewczyna zaprzyjaźnia się z poznanym wcześniej Alejo. Mężczyzna wierzy, że uda mu się znaleźć legendarne błękitne diamenty. Istnieje legenda, która mówi, że w górach w pobliżu miejscowości Ciervo Dorado ukryte są te drogocenne kamienie. Alejo i jego młody przyjaciel Filipe, starają się je odnaleźć. Alejo zakochuje się z wzajemnością w Belén, a ich losy splatają się ze sobą na każdym kroku. Wspólnie starają się ulżyć dzieciom w ciężkim życiu. Bohaterom w miarę rozwoju akcji przytrafiają się różne przygody, jedne zabawne, inne niebezpieczne. Alejo i Filipe udaje się wreszcie odnaleźć błękitne diamenty. Ale tych drogocennych kamieni poszukuje też pułkownik Estévez.

Pewnego dnia Belen i dzieci uciekają ze znienawidzonego sierocińca. Razem z Alejo i Filipe wybierają się na wspaniałą wycieczkę łodzią, rozpalają ognisko, bawią się i śmieją, wspólnie gotują i mogą się najeść do syta. Alejo pokazuje im skrzynię z drogocennymi minerałami.

Ich radość nie trwa jednak długo, wkrótce Estevez znów im zagraża. Wszyscy znajdują się w prawdziwym i wielkim niebezpieczeństwie. Dochodzi do wybuchu w kopali Esteveza, gdzie znajdował się Alejo. Belen i dzieci myślą, że mężczyzna zginął.

Na szczęście wszystko kończy się dobrze. Alejo wychodzi cało z wybuchu. Estevez zostaje aresztowany. Belen i Alejo pobierają się i przejmują opiekę nad dziećmi. Sierociniec, który do tej pory był smutnym i ponurym miejscem, zmienia się w pogodny i radosny dom, pełen zabawy i śmiechu. Dzieci z dumą zawieszają nową tablicę, teraz ich dom nazywa się Rincón de luz.

 

Zapraszam do obejrzenia filmu i wyrobienia sobie swojej własnej o nim opinii. Jakość nie jest idealna, ale powiedzmy… akceptowalna…

http://youtu.be/9bL0mwVoPaU

Pierwsze plany nakręcenia filmowej wersji Chiquititas pojawiły się jakieś trzy – cztery lata wcześniej, ale wtedy nie doszło do realizacji tego projektu. Ostatecznie film powstał w 2000 roku a do dystrybucji trafił w lipcu 2001 roku. W filmie oprócz zawodowych, dorosłych aktorów, wystąpiła też liczna grupa dzieci i młodzieży (niemal wszystkie dzieci wystąpiły wcześniej w szóstym sezonie telewizyjnej wersji Chiquititas).

Opowieść jest zbudowana w klasyczny sposób, charakterystyczny dla tego gatunku: jest przygoda, jest miłość, jest dobro i zło. Oczywiście przygoda ma szczęśliwe zakończenie, zakochani się pobierają, a dobro zwycięża. No i przede wszystkim osierocone dzieci nareszcie doświadczają szczęśliwego i kolorowego dzieciństwa u boku pary głównych bohaterów. Wszystkiemu towarzyszą nieco naiwne, ale melodyjne piosenki i nienaganna choreografia.

Oceny filmu były bardzo różne. Z jednej strony krytykowano film za jego podobieństwo do produkcji amerykańskich, np. do Dźwięków Muzyki (The Sound of Music), czy Niekończącej się opowieści (The Never Ending Story), ale porównanie z takimi produkcjami, to chyba raczej pochwała niż krytyka. Krytykowano też samą fabułę, twierdząc że jest bardzo prosta i naiwna. Z drugiej strony chwalono twórców np. za przepiękne zdjęcia, czy magiczną atmosferę niewinności. Niezależnie od fachowych ocen film odniósł ogromny sukces wśród publiczności.

A jak spisał się Facundo w roli Alejo? Cóż rola nie była szczególnie skomplikowana czy ambitna, nie była też wiodąca. Myślę, że jego angaż do tego filmu wziął się trochę z wyrachowania producentów. Facundo był już wtedy bardzo popularny i bardzo lubiany, no i był młody, i przystojny, i kochały się w nim młode panienki, a także ich mamusie…, więc doskonale się nadawał. Myślę, że na tyle, na ile pozwalała mu jego postać, dobrze sobie poradził. Całkiem fajnie się ruszał w układach choreograficznych. Moja ocena jest taka, że jego gra może nie powala na kolana, ale przyjemnie się go ogląda. 

   

Co do muzyki. Piosenki z filmu były dość melodyjne i proste. Niektóre z nich stały się przebojami nie tylko wśród dzieci. W 2002 roku ukazał się soundtrack do filmu „Chiquititas: Rincon de Luz”. Krążek wydany został nakładem Sony Music Argentina, a nadzór na projektem sprawowała Cris Morena.

https://youtu.be/fxYua_Jx7J8

https://youtu.be/b6mjOZxat_Y

Argentyńska gazeta La Nacion, dość niejednoznacznie podsumowała swoją pozytywną w sumie recenzję filmu:

Dzieci, młodzież i dorośli, nie będą rozczarowani filmową wersją Chiquititas, bo film nie obiecuje więcej, niż daje.

_______________________________________________________________________

Romina Yan (prawdziwe nazwisko Yankelevich) – odtwórczyni roli Belen, niestety zmarła przedwcześnie w 2010 roku. W jednej z notatek prasowych, jakie ukazały się tuż po jej śmierci napisano, że tę aktorkę wielu ludzi w Argentynie i na świecie będzie wspominać z uśmiechem, a nie ze smutkiem, między innymi za to, jaką piękną postać stworzyła w serialu i w filmie Chiquititas.

Seriale – Noche Y Dia Junto A Vos

Noche & Dia Junto A Vos – serial argentyński produkowany przez Pol-ka Producciones, zadebiutował na antenie El Trece (13) 17-11-2014 roku, emitowany od poniedziałku do czwartku w prime time – o godzinie 21:45. Jest to serial kryminalny z elementami komedii i dramatu. Różne gatunki płynnie się w nim przenikają i dają świetny efekt. Obsada serialu jest bardzo silna i daje ogromne możliwości. Serial pełen jest scen akcji, humoru, tajemnic, a także romantycznych sytuacji.

Fabuła serialu toczy się wokół pary głównych bohaterów: Vico Villa (Facundo Arana) i Pauli Pico (Romina Gaetani), którzy zostają przeniesieni do służby w Brygadzie 24. Brygada 24, to jednostka policji, do której trafia się za karę, na nie określony czas – przeniesienie tam, jest rodzajem zesłania. Niektórzy członkowie Brygady 24, po pewnym czasie zostają „oczyszczeni” i wracają do normalnej służby, inni tkwią tam aż do emerytury.  Formalnym dowódcą brygady jest Federico Castro (Gabriel Corrado), ale faktyczne decyzje podejmuje jego przełożony – komisarz nadzorujący – Guillermo Inchausti (Oscar Martínez). Inchausti z racji jego powiązań ze światem przestępczym ma ogromne możliwości i wpływy. Do tej właśnie jednostki trafiają Vico Villa (Facundo Arana) i Paula Pico (Romina Gaetani). Są to świetni, rasowi policjanci, ale w wyniku pewnych nieuczciwych działań ich przełożonego Guillermo Inchausti (Oscar Martinez) zostają przeniesieni do tej jednostki zwanej „czyśćcem”, bez prawa do jakiejkolwiek obrony, czy drogi odwoławczej. W brygadzie są potajemnie kontrolowani przez Martinę Mendozę (Eleonora Wexler), która jest szpiegiem Inchausti. Nasi bohaterowie pomimo swojej beznadziejnej sytuacji nie poddają się, a wręcz przeciwnie – łączą siły, aby przekształcić Brygadę 24 w aktywny i dynamiczny zespół, który stanie się elitą policji. 

Vico ma trzy siostry Lucilę, Gise i Mili. Rodzeństwo straciło oboje rodziców, ich ojciec zginął w niejasnych okolicznościach, a matka zmarła wkrótce po nim, będąc w głębokiej depresji. Vico, po śmierci rodziców musiał zająć się siostrami. Choć są one już dorosłe, brat nadal otacza je „ojcowską” troską. Dziewczyny buntują się przeciw jego opiece. Chcą się usamodzielnić i podejmować własne decyzje, bez jego ciągłego nadzoru. Ze względu na siostry, Vico nigdy nie związał się na poważnie z żadną kobietą – zawsze bardziej szukał „matki” dla swoich sióstr – niż partnerki dla siebie. Obecnie spotyka się z Barbarą (Eugenia Tobal) – piękną prawniczką, ale nie kocha jej i nie angażuje się w ten związek.

Paula mieszka ze swoim chłopakiem – prawnikiem – Gastonem (Coraje Abalos), ale podchodzi do tego związku z dużą ostrożnością i rezerwą. Jej adopcyjni rodzice po wzajemnych zdradach, rozwiedli się. Może dlatego Paula nie wierzy w prawdziwą, wieczną miłość. No ale kiedy spotyka Vico… diametralnie zmienia zdanie. Okazuje się, że biologicznym ojcem Pauli jest Guillermo Inchausti.

 Obsada:

  • Facundo Arana jako Victorio „Vico” Villa
  • Romina Gaetani jako Paula Pico
  • Oscar Martinez jako Guillermo Inchausti
  • Eleonora Wexler jako Martina Mendoza
  • Gabriel Corrado jako Federico Castro
  • Gabriel Goity jako Paco Longo
  • Eugenia Tobal jako Barbara Diaz
  • Favio Posca jako Robert Berardi
  • Marina Bellati jako Evangelina Cisneros
  • Brenda Gandini jako Lucila Villa
  • Victorio D’Alessandro jako Joaquín Agüero
  • Gastón Soffriti jako Benjamin Liberman
  • Manuela Pal jako jako Gisella Villa
  • Candela Vetrano jako Milagros „Mili” Villa
  • Coraje Abalos jako Gaston Santucho
  • Martin Slipak jako Sebastian Inchausti
  • Rodrigo Noya  jako Nicolas
  • Valeria Lois jako Amanda
  • Pablo Brichta jako Peralta
  • Johanna „Yoyi” Francella jako Jazmin

Twórcy:

  • Produkcja – Pol-ka Producciones
  • Producent wykonawczy – Adrian Gonzalez
  • Reżyseria – Rodolfo Antunez i Jorge Nisco
  • Scenariusz – Osorio Marcos Vidal i Willy Van Broock

Motyw muzyczny:

  • Ni tú ni nadie  – David Bolzoni

 

  • Disparo Al Corazón – Ricky Martin

 

 

Piękne sceny z serialuhttp://www.youtube.com/playlist?list=PLJbodDme3Yx8BT4NefjAy6csRwee589_R

Fragmenty odcinków lub całe odcinki z polskimi napisamihttp://www.youtube.com/playlist?list=PLJbodDme3Yx9hEPoXaQvgCy3hmjk8RxTp

Mój blog o serialuhttp://nocheydia.blog.pl/

Seriale – Vidas Robadas – Skradzione Życia

Serial nie jest nowy, ma już kilka lat, ale w Polsce jest chyba stosunkowo mało znany. Może z racji tego, że opowiada o bardzo trudnych sprawach. A jest naprawdę niezwykły, zaskakujący, poruszający i ze wszech miar, wart obejrzenia. To nie jest zwykła, tradycyjna telenowela, ja odebrałam tę produkcję raczej jako znakomity serial sensacyjny, oparty na faktach, z pięknym wątkiem miłosnym. 

Fabuła serialu toczy się wokół zaginięcia młodej dziewczyny – Juliany Miguez. Jak się później okazuje porwanej przez handlarzy żywym towarem. Jej rodzice: Rosario Soler i Juan Miguez robią wszystko co w ich mocy, aby odnaleźć i uwolnić córkę. Wokół nich pojawiają się ludzie straszni, bez sumienia i skrupułów – fałszywi przyjaciele, skorumpowani policjanci, sprzedajni sędziowie. Ale są też ludzie prawi, uczciwi i bezinteresowni. Niemal w każdym odcinku toczy się nierówna walka między dobrem i złem.

Atuty tego serialu, to przede wszystkim:

  • świetna, doskonale dobrana obsada,
  • dobra gra aktorska,
  • znakomicie napisany scenariusz,
  • fabuła, która potrafi zaskakiwać, a czasami wręcz wprawia w osłupienie,
  • piękne zdjęcia (np w pierwszym odcinku góry – powalające krajobrazy, albo pustynia i plaża w Madryn – przepiękne),
  • muzyka – absolutnie wyjątkowa, idealnie dobrana, niektórych utworów z tego serialu słucham do dziś.
  • David Bolzoni – Yo Renacere

  • David Bolzoni – Te Amo Si

  • Vincentico – Himno De Mi Corazon

  • Lobo – Bojcot

Jeśli ktoś nie widział jeszcze tego serialu, to gorąco zachęcam. Jesienno-zimowe wieczory, kiedy można się skupić, pomyśleć, czasami wzruszyć, to idealna pora na jego obejrzenie. 

Kilka słów o Facundo w roli Bautisty. Jest znakomity, w tym serialu. Wygląda świetnie, nosi się tak naturalnie, jakby nie grał w filmie, tylko funkcjonował w normalnym życiu: t-shirt, bojówki, japonki, długie włosy. Taki olbrzym z sercem na dłoni. 

Ale właściwie o niemal wszystkich aktorach grających w tym serialu, można się wypowiadać wyłącznie w superlatywach. Gra aktorska naprawdę robi wrażenie.  

No i zakończenie serialu – po prostu rewelacja. W pewnym sensie serial ma dwa zakończenia, oba zaskakujące. Takiego obrotu spraw się nie spodziewałam i byłam pod dużym wrażeniem.

Serial był emitowany w roku 2008 na antenie Telefe. Powstał w oparciu o losy zaginionej w 2002 roku Marity Verón (kobieta do dnia dzisiejszego nie została odnaleziona).

Krótki zarys fabuły

Główny bohater, to Bautista Amaja (Facundo Arana) – antropolog z zawodu, ratownik górski z zamiłowania, który walczy przeciwko mafii zajmującej się handlem ludźmi i równolegle przeżywa namiętny romans. Bautista spotkał już miłość, ale stracił ją – jego żona zginęła w tragicznym wypadku samochodowym. Losy Bautisty krzyżują się z losami Any (Monica Antonopulos). Kobieta jest fotografem, wyszła za mąż za okrutnego i nie do końca zrównoważonego psychicznie Nicolasa Duarte (Juan Gil Navarro), ma z nim synka. Szereg różnych okoliczności sprawia, że Bautista postanawia spotkać się z Rosario Soler, kobietą, której porwano córkę. Tak zaczyna się ich wspólna walka z organizację przestępczą zajmującą się handlem ludźmi. 

Twórcy:

  • Reżyseria – Miguel Colom
  • Scenariusz – Marcelo Camano i Guillermo Salmerón

Obsada:

  • Facundo Arana – Bautista Amaya (świetny)
  • Soledad Silveyra – Rosario Soler (doskonała)
  • Juan Gil Navarro – Nicolas Duarte (genialny)
  • Mónica Antonópulos – Ana Monserrat (dobra)
  • Wirginia Inoccenti – Nacha (bardzo bobra)
  • Jorge Marrale – Astor Monserrat (rewelacyjny)
  • Adrián Navarro – Dante Mansilla (znakomity)
  • Fabio Di Tomaso – Octavio Amaya
  • Brenda Gandini – Agustina Amaya
  • Arturo Bonin – Manuel Amaya
  • Silvia Kutica – Alejandra Ferro
  • Carlos Portaluppi – Fabio Pontevedra
  • Romina Ricci – Inés
  • Sofía Elliot – Juliana Miguez
  • Ludovico Di Santo – Pato Patricio Sabatini

Serial zdobył wiele nagród, między innym Martin Fierro de Oro w 2009 roku, jego twórcy byli też nagradzani za zaangażowanie społeczne.

Moim zdaniem:

Kiedy oglądałam ten serial, niemal poraziła mnie bezsilność zwykłego człowieka, wobec takiego dramatu. Mam pełną świadomość, że serial rozgrywa się w innych realiach kulturowych, geograficznych, że nie można tego automatycznie przenosić na polski grunt, ale niestety i u nas często można napotkać na taki mur obojętności, zasłanianie się procedurami, albo zwykłe urzędnicze niechlujstwo. Jest to przerażające, że instytucje i ludzie, którzy powinni pomagać w takich sytuacjach, wręcz utrudniają poszukiwania. W serialu policjanci, sędziowie, prokuratorzy – są skorumpowani, należą do sieci przestępczej i czerpią z niej korzyści. Wobec takich przeciwności staje samotna kobieta i podejmuje nierówną walkę o ocalenie swojej córki. Na szczęście na jej drodze pojawiają się cudowni, uczciwi i bezinteresowni ludzie, którzy poświęcają wiele, a czasami wszystko, żeby odnaleźć zaginioną, ale też zniszczyć organizację przestępczą zajmującą się handlem ludźmi i uwolnić przetrzymywane w niej kobiety. I tu nasuwa mi się refleksja, nad moją ewentualną postawą, wobec takiego dramatu. Czy byłabym zdolna do takich poświęceń? Jako matka, jak Rosario – dla ratowania swojego dziecka – na pewno tak. Ale jako obca osoba, tak jak Bautista? Nie wiem… Przecież on postawił na szali całe swoje życie: miłość, rodzinę, pracę, swoje zdrowie i życie, i niemal wszystko to stracił. W tym kontekście przypomniał mi się pewien wiersz Wisławy Szymborskiej, nie pamiętam tytułu, ale koniec brzmiał mniej więcej tak:

„…Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono. Mówię to wam z głębi swego nieznanego serca…”

Problem handlu ludźmi wbrew pozorom, nie dotyczy tylko krajów Ameryki Łacińskiej czy Afryki. To rodzaj współczesnego niewolnictwa, które dzieje się tu i teraz. Także w Europie, także w Polsce, a obejmuje między innymi prostytucję, niewolniczą pracę, nielegalne adopcje, handel organami i wiele innych form wyzysku. 

Na koniec cytat z serialu, są to słowa Rosario Soler, matki zaginionej Juliany, kobieta wypowiada je na konferencji prasowej, w jednym z końcowych odcinków serialu:

„…Nikt nie znika tak po prostu, nie zapada się pod ziemię… Nikt, żadna kobieta czy dziecko nie powinni przechodzić przez to co my…”

Osobiście lubię co jakiś czas wracać do moich ulubionych seriali. Ale trudno jest znaleźć w ponad 130 odcinkach ulubione fragmenty, więc czasami robię na własny użytek, coś w rodzaju kompendium. Oto mój skrót „Vidas Robadas”, a ściślej mówiąc historia Bautisty i Any: